Serwis używa cookies. Korzystając z serwisu wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Zapoznaj się z polityką prywatności.
zamknij   

szukaj

2012-09-02 18:28:12

Terroryzm na świecie - 2011 r.

     Pomimo widocznych trendów spadkowych w odniesieniu do ilości zdarzeń w ostatnich latach, terroryzm nadal pozostaje istotnym zagrożeniem dla bezpieczeństwa narodowego oraz międzynarodowego. Zabicie Osamy bin Ladena faktycznie osłabiło pakistańskie serce al-Kaidy, lecz organizacja wykazuje znaczną zdolność regeneracji, choć w zmienionej formie.

   Bin Laden nie był jedynym wysoko postawionym członkiem al-Kaidy, którego usunięto w 2011 roku. Między czerwcem a wrześniem zlikwidowano Ilyasa Kashmiriego, Haruna Fazula, Atiyaha Abd al-Rahmana oraz Anwara al-Awlakiego. Śmierć bin Ladena oraz jego kluczowych współpracowników istotnie osłabiło struktury sieci - trudno je będzie odbudować. Położenie nacisku na działania prowadzone przeciwko pakistańskiemu jądru al-Kaidy, ujawniło elastyczność organizacji i umożliwiło rozwój grup oficjalnie z nią powiązanych.

   Pośród nich największe zagrożenie stanowi jemeńska al-Kaida Półwyspu Arabskiego. AQAP pod koniec 2011 roku przejęła kontrolę nad znacznym obszarem południowego Jemenu i rozszerzała swoje terytorium wpływów, wykorzystując niestabilną sytuację w kraju do zaburzenia spokoju w regionie i na „zachodzie”. Niepokój budzi analiza trajektorii rozwoju na jaką weszła al-Kaida Islamskiego Maghrebu, historycznie najsłabsza z powiązanych organizacji. Bacznie obserwowane są kierunki przepływów środków pochodzących z okupów wypłacanych za porwanych oraz aktywność w rejonach Sahelu. Działalność al-Shabaab ujawniła, że grupa jest zdolna realizować różne cele oraz posiada zdolność do przeprowadzania ataków poza terytorium Somalii. Jednakże grupa została osłabiona przez ofensywy sił Unii Afrykańskiej w Somalii, Kenii i Etiopii, które zmusiły grupę do odwrotu z głównych lokalizacji, w tym ze stolicy - Mogadiszu. Al-Kaida w Iraku pomimo znacznych strat w przywództwie oraz osłabienia całej struktury, stara się zwiększać swój zasięg i wpływy w Syrii, wykorzystując powstanie przeciwko prezydentowi Assadowi. Niepokój wzbudzają działania prowadzone przez Boko Haram przeciwko nienigeryjskim celom w regionie oraz aktywność grup o charakterze terrorystycznym na terenie półwyspu Synaj.

   Sytuację na Bliskim Wschodzie dodatkowo zaognia silne wsparcie Iranu dla Hamasu i Hezbollahu. W Azji Południowej za najgroźniejsze organizacje uznawane są Lashkar-e-Taiba, Tehrik-e Taliban Pakistan, siatka Haqqaniego oraz Indian Mujahideen. W Europie odnotowano aktywność Partii Pracujących Kurdystanu, ugrupowań anarchistycznych w Grecji i we Włoszech, spadkobierców IRA oraz prawicowych ekstremistów.

   W raporcie wymieniono Kubę, Iran, Sudan oraz Syrię jako kraje wspierające terroryzm. Z listy została natomiast usunięta Korea Północna znajdująca się na niej od 1988 roku.

   Za rosnące zagrożenie uznano zamachy terrorystyczne dokonywane w ramach strategii „samotnego wilka”. Ataki te są dokonywane bez fizycznego wsparcia organizacji. Oznaczają one przesunięcie środka ciężkości z tradycyjnych działań terrorystycznych na eskalację działań prowadzonych przez pojedyncze osoby przy pomocy łatwo dostępnych środków rażenia.

   W 2011 roku na świecie doszło do 10 283 zamachów (11 641 zamachów w 2010 roku), w których ucierpiało (zostało zabitych, rannych lub porwanych) łącznie 43 990 osób (49 928 osób w 2010 roku) a pośród nich ponad 12 500 osób poniosło śmierć. Ataki terrorystyczne odnotowano w 70 różnych krajach. Całkowita liczba ataków w 2011 zmniejszyła się o 12% względem 2010 roku, oraz 29% względem 2007 roku. Liczby te pokazują 5-letnią tendencję spadkową w ilości zdarzeń o charakterze terrorystycznym. Bliski Wschód oraz Azja Południowa są niezmiennie miejscem gdzie dochodzi do największej liczby ataków (ponad 75% w 2011 roku). Dodatkowo można wskazać, że Afryka oraz półkula zachodnia doświadczają w ciągu ostatnich 5 lat trendu wzrostu liczby ataków, co może świadczyć o ciągłej ewolucji zagrożenia terrorystycznego na tym obszarze:

- 85 % ataków na Bliskim Wschodzie oraz w Azji Południowej  miało miejsce w Afganistanie, Iraku lub Pakistanie. Ataki w tych krajach stanowiły 64% światowych zdarzeń. Liczba ataków w Afganistanie i Iraku spadła od 2010 roku o 14 i 16%, a w Pakistanie wzrosła o 8%; 
- nastąpił wzrost liczby zamachów w Afryce o 11,5% do czego przyczyniła się aktywność nigeryjskiej grupy Boko Haram. W 2011 roku przeprowadzili 136 ataków, względem 31 w poprzednim; 
- liczba ataków na obszarze Europy i Euroazji zmniejszyła się o 20% względem 2010 roku. Aż 70% ofiar przyniosły ataki w Rosji oraz Turcji; 
- liczba ataków na obszarze Azji Wschodniej i Pacyfiku spadła o 20% względem 2010 roku. oraz o 62% względem szczytu w 2007 roku. Tajlandia oraz Filipiny nadal pozostają głównymi celami w regionie; 
- liczba ataków terrorystycznych przeprowadzanych na półkuli zachodniej wzrosła o 40% względem 2010 roku. Za większością z nich stoją Rewolucyjne Siły Zbrojne Kolumbii (FARC).

   Ekstremiści sunniccy odpowiadają za 56% zamachów, które przyniosły 70% ofiar. Al-Kaida oraz organizacje stowarzyszone dokonały 688 zamachów, które przyniosły blisko 2000 zgonów. Afgańscy i Pakistańscy Talibowie są odpowiedzialni za ponad 800 ataków, które przyniosły blisko 1900 zgonów. Liczba ataków al-Kaidy wzrosła o 8%. Znaczny wzrost odnotowano w działalności al-Shabaab z 401 w 2010 roku do 544 w 2011 roku. Istotny spadek odnotowano w aktywności al-Kaidy w Iraku (AQI), nieznaczny spadek ilości aktywności zanotowały organizacje al-Kaida Półwyspu Arabskiego (AQAP) oraz al-Kaidy Islamskiego Maghrebu (AQIM). Istotnymi sprawcami pozostałych zamachów były wymienione organizacje: FARC - 377 zamachów, Maoiści (Komunistyczna Partia Indii) - 351 zamachów, Filipińska Partia Komunistyczna – 102 zamachy, Partia Pracujących Kurdystanu - 48 zamachów.

   W 80% przypadków dochodziło do zamachów bombowych i przy użyciu broni. Tylko 2,7% z nich stanowiły zamachy samobójcze, lecz spowodowały one aż 21% ofiar. IED zostały uznane za broń najczęściej używaną oraz powodująca najwięcej ofiar.

  Opracował: Michał Hola (omówienie edycji raportu „Country Reports on Terrorism” za rok 2011, wydawanego przez Departament Stanu USA)




Rejestracja

Funkcja chwilowo niedostępna

×

Logowanie

×

Kontakt

×
Sieciocentryczność - optymalizacja wykorzystania posiadanego potencjału

Sieciocentryczność - optymalizacja wykorzystania posiadanego potencjału

Pozyskanie przez Siły Zbrojne RP zintegrowanego systemu obrony powietrznej średniego zasięgu IBCS (Integrated Battle Command System) wraz z element...

więcej polecanych artykułów