Serwis używa cookies. Korzystając z serwisu wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Zapoznaj się z polityką prywatności.
zamknij   

szukaj

2012-02-11 12:32:16

Krążowniki typu Taksin

     W latach 30. XX wieku Tajlandia zdecydowała się na program rozbudowy swoich sił morskich. Największym składnikiem floty miała być para lekkich krążowników, które zamówiono we Włoszech. Jak się okazało zawierucha wojenna spowodowała, że Tajowie (ani świat) nie doczekał się ukończenia tych ciekawych jednostek.

Geneza

     Przejęcie władzy przez armię, na początku lat 30. XX wieku w Tajlandii, doprowadziło do odsunięcia potrzeb floty na przyszłość. Dopiero w 1933 roku marynarka mogła cieszyć się ze wzrostu środków finansowych przeznaczanych na tą formację. Pozwoliło to na zatwierdzenie, w 1935 roku, pierwszego programu rozbudowy floty – obejmował on dwa torpedowce, dwa stawiacze min oraz trzy kutry torpedowe. Cztery większe okręty zamówiono we Włoszech, a kutry w Wielkiej Brytanii. W kolejnych latach uruchomiono kolejne zamówienia – na dwa pancerniki obrony wybrzeża, dwa awiza, siedem torpedowców, cztery okręty podwodne oraz mniejsze jednostki. Większość z nich zamówiono w Japonii, ale niektóre (ponownie) we Włoszech.

Okręty typu Taksin:

    Nazwa      Stocznia      Poł. stępki      Wodowanie
    Taksin/Etna    CRDA – Triest    23.09.1939 r.    28.05.1942 r.
    Naresuan/Vesuvio    CRDA - Triest    26.08.1939 r.    6.09.1941 r.

    W 1938 roku zatwierdzono drugi program rozbudowy floty. Tym razem jego trzonem było wdrożenie do służby dwóch lekkich krążowników oraz kolejnych okrętów podwodnych. Ponownie rywalizacja rozstrzygnęła się pomiędzy stoczniami japońskimi oraz włoskimi – ostatecznie zamówienie trafiło do Europy. Projekt bazowy powstawał na bazie budowanych dla włoskiej floty krążowników typu Condottieri oraz Capitani Romani. Wedle zapisów kontraktu, dostawa jednostek miała zostać zrealizowana w 1942 oraz 1943 roku. Niestety, oba okręty nie dotarły na wody Oceanu Spokojnego.

Przejęcie przez Włochów

      Stępki pod oba krążowniki zostały położone w Trieście w 1939 roku. Pomimo trwającej zawieruchy wojennej ich budowa była realizowana na konto Tajlandii do grudnia 1941 roku – w tym czasie udało się m.in. zwodować kadłub Naresuan. Sytuacja wojenna spowodowała jednak, że pod koniec 1941 roku władze włoskie zarekwirowały obie jednostki.

Wodowanie pierwszej z jednostek typu Taksin.

     Krążowniki, które otrzymały nazwy włoskich wulkanów, miały stanowić nową jakość we flocie. Ze względu na trudności w dostawach ładunków wojennych do wojsk walczących w Afryce Północnej – miały zostać przebudowane do nowego standardu, krążownika przeciwlotniczo-transportowego. Przygotowanie nowych planów wstrzymało budowę do sierpnia 1942 roku – zmiany objęły nadbudówki, uzbrojenie oraz wygospodarowanie miejsc na cztery ładownie o łącznej objętości 600m³. Dodatkowo okręty miały otrzymać własne urządzenia przeładunkowe.

   Działania wojenne oraz braki materiałowe spowodowały jednak, że prace nad okrętami prowadzone były bardzo powoli. Do momentu ogłoszenia kapitulacji przez Włochy stopień gotowości wynosił 53% (Etna) oraz 65% (Vesuvio). Przed zajęciem Triestu przez wojska niemieckie, Włosi skutecznie sabotowali oba nieukończone kadłuby – miało to zapobiec ewentualnemu dokończeniu ich budowy przez kolejnych właścicieli. W 1945 roku zostały samo zatopione w rejonie miasta przed podpisaniem kapitulacji. Po wojnie oba zostały złomowane.

Opis konstrukcji

     Krążowniki typu Taksin miały charakteryzować się kadłubami o wyporności 4500 ton, których wymiary wynosiły 153,8x14,5x5,9 metrów. Jak przystało na włoskie okręty, miały charakteryzować się dużą dziobnicą z gruszką oraz spadkiem w środkowej części kadłuba. Ze względu na egzotyczny kierunek eksportu, konstruktorzy przewidzieli dla nich nadbudówkę w formie „kompaktowej” – przypominającą bardziej rozwiązania japońskie, z dalszej odległości przypominającą jednostki cięższej klasy (masywna, z wkomponowanym kominem). Na śródokręciu miała „królować” katapulta startowa z miejscami postojowymi (bez hangaru) dla wodnosamolotów. Na rufie dwie wieże artylerii głównej, z czego jedna w superpozycji (kąt ostrzału 270°). Całość podzielono na osiemnaście przedziałów wodoszczelnych.

     Maszynownia krążowników miała składać się z trzech kotłów wodnorurkowych oraz dwóch zestawów turbin parowych Parsons’a. Układ ten pozwolić miał na osiągnięcie mocy 45000 koni mechanicznych oraz prędkości maksymalnej 30 węzłów. Po przejęciu przez Włochów, moc maszynowni została ograniczona do 40000 koni mechanicznych, co przy zwiększonej wyporności miało spowodować zmniejszenie prędkości maksymalnej do 28 węzłów.

Oba okręty na wodach w rejonie Triestu około 1947 roku.

    Uzbrojenie okrętów miało składać się z sześciu armat kalibru 152 mm, umieszczonych w trzech dwulufowych wieżach artyleryjskich (jedna w części dziobowej oraz dwie w rufowej). Ich uzupełnieniem miały być uniwersalne armaty kalibru 76 mm umieszczone na pojedynczych podstawach w łącznej ilości sześciu sztuk. Lekka artyleria przeciwlotnicza, początkowo, miała składać się z ośmiu karabinów maszynowych kalibru 13,2 mm, jednak ostatecznie Tajowie zdecydowali się na zastąpienie ich przez osiem pojedynczych armat automatycznych kalibru 20 mm. Uzupełnieniem uzbrojenia strzeleckiego miały być wyrzutnie torped 533 mm – dwa dwururowe zestawy rozmieszczone wzdłuż burt.

   Po przejęciu przez Włochów, zmiany w uzbrojeniu objąć miały demontaż wyrzutni torpedowych oraz inną aranżację uzbrojenia przeciwlotniczego – miało się ono składać z dziesięciu armat kalibru 65 mm (na pojedynczych podstawach wzdłuż burt) oraz dwudziestu armat automatycznych kalibru 20 mm (na podwójnych podstawach).

   Jak przystało na krążownik, a także największy okręt tajskiej floty, obie jednostki miały dysponować wyposażeniem lotniczym. W jego skład miała wchodzić katapulta oraz dwa wodnosamoloty przeznaczone do korygowania ognia artylerii oraz zadań rozpoznawczo-dozorowych. Po przejęciu przez Włochów, nowi właściciele zrezygnowali z tego elementu wyposażenia – dzięki czemu udało się wygospodarować miejsce na przestrzeń dla ładowni. 

     Opancerzenie zaprojektowano wedle ówczesnych wzorów – burtowy pas pancerny miał charakteryzować się grubością 60 mm i rozciągać się wzdłuż newralgicznych części kadłuba, od góry cytadela miała być chroniona przez pokład pancerny charakteryzujący się grubością od 20 do 35 mm, a od rufy i dziobu zabezpieczenie składało się z pancernych grodzi wodoszczelnych.

Dane taktyczno-techniczne (projektowane):

      Wyporność standardowa [t]    4500
      Długość całkowita [m]    153,8
      Szerokość kadłuba [m]    14,5
      Zanurzenie kadłuba [m]    5,9
      Siłownia    3 kotły wodnorurkowe oraz 2 turbiny parowe
      Moc maszyn [KM]    45000
      Prędkość maksymalna [w]    30
      Opancerzenie    Pas pancerny 60 mm   Pokład pancerny 25-30 mm
      Uzbrojenie    6 armat kalibru 152 mm (3xII)   6 armat przeciwlotniczych kalibru 76 mm (6xI)   8 armat automatycznych kalibru 20 mm (8xI)   4 wyrzutnie torped kalibru 533 mm (2xII)
      Wyposażenie lotnicze    Katapulta i 2 wodnosamoloty
      Załoga    580 osób

 Łukasz Pacholski




Rejestracja

Funkcja chwilowo niedostępna

×

Logowanie

×

Kontakt

×
Amerykańskie pociski manewrujące - AGM-158A JASSM, AGM-158B JASSM-ER, LRASM

Amerykańskie pociski manewrujące - AGM-158A JASSM, AGM-158B JASSM-ER, LRASM

W 1986 roku w USA zainicjowano program Tri-Service Standoff Attack Missile (TSSAM), który miał doprowadzić do opracowania rodziny modułowych pocisk...

więcej polecanych artykułów