2023-05-29 19:06:56
Malezja kontynuuje program LCS
26 maja bieżącego roku doszło do podpisania szóstej umowy uzupełniającej (aneksu) do pierwotnego kontraktu na budowę fregat typu Maharaja Lela przeznaczonych dla Królewskiej Malezyjskiej Marynarki Wojennej. Powstają one w ramach projektu Littoral Combat Ship (LCS) początkowo określanego również jako program Second Generation Patrol Vessell. Aneks regulujący warunki dokończenia projektu został zawarty między malezyjską stocznią Boustead Naval Shipyard Sdn Bhd (BNS) oraz tamtejszym Ministerstwem Obrony.
Zawarte porozumienie uwzględnia wprowadzenie szeregu środków zapobiegawczych, mających zapewnić, że kontrakt zostanie zrealizowany w zweryfikowanym terminie i w ramach zatwierdzonego budżetu. Przewidziano m.in. utworzenie specjalnego organu nadzorczego, którym stać się ma Komitet Nadzorujący Projekt. Przewodniczyć będą mu wspólnie Sekretarz Generalny Obrony oraz Sekretarz Generalny Skarbu. Zgodnie ze zweryfikowanym kalendarzem dostaw pierwsza seryjna jednostka ma zostać w pełni ukończona w 2024 roku i oddana do służby, po próbach stoczniowych i kwalifikacyjnych, w sierpniu 2026 roku. Zgodnie z wcześniejszymi deklaracjami dowódcy malezyjskiej floty, liczba jednostek pierwszej transzy zostanie ograniczona do pięciu okrętów.
Nieukończona jak do tej pory pierwsza fregata typu Maharaja Lela ma zostać ostatecznie wcielona do służby w 2026 roku. fot. Boustead Naval Shipyard
Postępy w realizacji programu mają być raportowane zarówno parlamentowi, jak i rządowi w cyklu kwartalnym. Z pojawiających się w przestrzeni publicznej informacji wynika również, że sama stocznia BNS miałaby zostać przejęta przez malezyjskie Ministerstwo Finansów.
Historia malezyjskiego programu LCS sięga jeszcze 2011 roku. Do ogłoszonego wówczas postępowania przetargowego przystąpiło sześciu oferentów, w tym holenderska grupa Damen z projektem jednostek typu Sigma 10514, niemiecki tkMS oferujący fregaty typu MEKO A200 oraz francuska Naval Group z korwetami Gowind 2500.
Ostatecznie to właśnie francuska oferta została wskazana jako zwycięska, choć według późniejszych relacji, flota miała preferować wybór holenderskich okrętów typu Sigma 10514. Tak czy inaczej nowe okręty, już od pierwszej jednostki z serii miały powstawać w malezyjskiej stoczni Boustead Naval Shipyard (ta z kolei należy do Boustead Holding Berhad). Umowa z Ministerstwem Obrony Malezji obejmująca budowę sześciu okrętów została pierwotnie podpisana w lipcu 2014 roku. Sam program pozyskania okrętów uruchomiono natomiast jeszcze na początku 2011 roku. W tym czasie jego wartość, przy założeniu zamówienia sześciu okrętów, szacowano na równowartość 1,9-2,25 mld USD (w zależności od źródła). Kwota ta miała już uwzględniać koszt transferu wiedzy i technologii niezbędnej do budowy okrętów w lokalnej stoczni. W chwili ogłoszenia decyzji o wyborze oferty francuskiej, co miało miejsce pod koniec 2011 roku, wartość transakcji wzrosła do 2,8 mld USD. Położenie stępki pod pierwszą z korwet miało miejsce w marcu 2016 roku w należącej do BNS stoczni w Lumut. Kilkanaście miesięcy później, w sierpniu 2017 roku, zaprezentowano ukończony kadłub pierwszego z okrętów. W między czasie, w lutym 2017 roku położona została stępka pod drugi okręt z serii. O ile jednak zakładano, że pierwsza z fregat (tak bowiem są określane obecnie przez malezyjską flotę) zostanie oddana do służby w 2019 roku, zaś kolejne będą wcielane do służby w odstępach półrocznych, to harmonogram ten nie został dotrzymany, a dalsza realizacja programu LCS napotkała na poważne opóźnienia.
Konsekwencją tego było zainteresowanie się programem przez malezyjski parlament. O ile w pewnym momencie rozważano możliwość zlecenia finalizacji prac nad okrętami Naval Group to jednak opcja ta została ostatecznie odrzucona. Pomimo opóźnień i kontrowersji towarzyszących, wstrzymanemu de facto programowi, w 2022 roku zadecydowano o jego kontynuacji. Nie był to jednak koniec zawirowań. Jeszcze w lutym 2023 roku dowódca malezyjskiej floty, adm. Datuk Abdul Rahman Ayob, przekazał bowiem prasie informacje dotyczące prawdopodobnej redukcji zamówienia z sześciu do pięciu jednostek, jednocześnie zapowiadając rychłe aneksowanie kontraktu oraz kontynuację projektu, co też faktycznie ostatecznie nastąpiło.
Jednostki typu Maharaja Lela (Gowind 3100) powstają na bazie zmodyfikowanego projektu korwet typu Gowind 2500. Podstawową różnicą w tym przypadku jest wyporność, która uległa zwiększeniu z ok. 2700 do 3100 ton. Wydłużony został także kadłub okrętów, z 102 do 111 m.
Napęd każdej z fregat typu Maharaja Lela stanowić mają cztery wysokoprężne silniki MTU 20V 1163 M94 o mocy 7400 kW każdy. Mają one gwarantować okrętowi prędkość maksymalną do 28 węzłów. Zasięg fregat, przy prędkości 15 węzłów, wynosić ma zaś 5000 Mm.
Nowe malezyjskie jednostki zostaną wyposażone w systemy zarządzania walką Naval Group SETIS. Ponadto w skład ich wyposażenia elektronicznego wchodzić będą m.in. radary Thales Smart-S, radarowo–elektrooptyczne systemy kierowania ogniem Rheinmetall TMEO Mk2, sonar kadłubowy Kingklip Mk 1 oraz sonar z anteną holowaną CAPTAS-2. Thales miałby być również dostawcą systemów walki elektronicznej. Uzbrojenie nowych malezyjskich jednostek stanowić mają natomiast pojedyncza armata automatyczna Bofors kal. 57 mm oraz dwa bezzałogowe stanowiska strzeleckie MSI DS30M z armatami automatycznymi kal. 30 mm. Ponadto na jednostkach mają znaleźć się pociski przeciwokrętowe NSM (2xIV) oraz wyrzutnie Sylver A50 przeznaczone dla pocisków przeciwlotniczych Mica VL. Okręty wyposażone mają zostać także w wyrzutnie torped ZOP kal. 324 mm. Lądowisko fregat ma być z kolei zdolne do przyjmowania śmigłowca o maksymalnej masie startowej 10 000 kg. Jednostki zostaną wyposażone również w hangar dla śmigłowca pokładowego.
(MG)
