2014-01-27 11:53:28
Nowe wersje przeciwlotniczego zestawu Pancyr
20 stycznia br. prezydent Władimir Putin, wicepremier Dmitrij Rogozin oraz minister obrony Siergiej Szojgu odwiedzili tulskie Biuro Projektowe Maszyn (KBP Tuła). W zależnych od KBP zakładach produkcyjnych Szegłowskij Wał zapoznali się z ofertą dla sił zbrojnych. Zaprezentowano wówczas pierwszy zestaw przeciwlotniczy Pancyr-S1 w wersji „arktycznej” oraz jego głęboko zmodyfikowaną koncepcję Pancyr-SM.
W 2014 roku próby Pancyr-S1 przejść ma próby związane z użytkowaniem systemu w strefie arktycznej. W tym celu zgrupowanie przeciwlotnicze wykona dalekodystansowy marsz mający określić zachowanie się systemu w warunkach występowania niskich temperatur. Prezydentowi Putinowi oraz towarzyszącym mu osobom zaprezentowano pierwszy pojazd określany jako „arktyczny Pancyr”. Głównym dążeniem było zastosowanie takiej aparatury, by zdolna była do długotrwałego przebywania w strefie silnych mrozów.
Arktyczny Pancyr otrzymał zmodyfikowane pod kątem odporności na niskie temperatury wyposażenie.
Zdecydowanie większym wyzwaniem ma być sygnalizowany już w grudniu 2013 roku projekt opracowania głebokiej modernizacji kompleksu określany jako Pancyr-SM. Poprawione mają być parametry użycia uzbrojenia, zastosowany nowy nośnik, tj. opancerzony KamAZ-63968 Tajfun oraz częściowo przepracowana koncepcja systemu. Dotychczas przjętę przez armię rosyjską zestawy Pancyr-S i Pancyr-S1 na każdym wozie rakietowym posiadały stację radiolokacyjną obserwacji i wykrywania oraz radar śledzenia i kierowania rakiet. Na materiałach KBP widać dwie wersje pojazdu (być może podstawową jednostkę ogniową - moduł), tj. znane już rozwiązanie z 12 pociskami rakietowymi oraz pojazd z powiększoną do 16 sztuk jednostką rakiet, ale bez radaru obserwacyjnego i kontenera operatorów. Być może zastosowano koncepcję znaną cześciowo z innych rosyjskich zestawów - w module ogniowym występuje jeden pojazd z pełną gamą sensorów i tańszy wóz podporządkowany, bez radaru - w ramach jednego modułu ogniowego. Warto zwrócić również uwagę na brak znanych z Pancyr-S1 działek 30-mm 2A38M. Nowe zestawy mają pojawić się w służbie już w 2015 roku.
Zestawy rakietowo-artyleryjskie 9K96 Pancyr-S1 użytkowane są w rosyjskiej obronie powietrznej jako narzędzia do bezpośredniej obrony systemów przeciwlotniczych średniego i dalekiego zasięgu, np. S-400 Triumf. Dostawy dla armii rosyjskiej realizowane są od 2010 roku, wówczas to pozyskano pierwszych 10 systemów wykorzystujących podwozie KamAZ-6560 (8x8). Do chwili obecnej pozyskano około 50 Pancyrów-S1, w ostatnim czasie dla pułku użytkującego S-400 stacjonującego w rejonie Sankt Petersburga.
Pancyr-SM to dwie konfiguracje, nowy nośnik, pocisk rakietowy o większym potencjale, brak działek 30-mm. Biorąc pod uwagę, że do służby trafić ma już w 2015 roku raczej mamy do czynienia z ewolucją, a nie jak twierdzą Rosjanie, rewolucją. Zdjęcia w tekście kadr z filmu KBP Tuła.
Z tego 18 zestawów Pancyr-S1 zostanie użytych do zabezpieczenia przestrzeni powietrznej Soczi w trakcie rozpoczynającej się za niecałe dwa tygodnie zimowej Olimpiady.
9K96 to wysoce autonomiczny kompleks, którego głównym elementem jest wóz z radarem obserwacji 2ŁR80, radarem kierowania i śledzenia celów i rakiet 1RS2 oraz systemem otoelektronicznym. To zestaw rakietowo-artyleryjski i jego uzbrojenie stanowią dwa automatyczne działka 2A38M kalibru 30 mm (zasięg do 4000 metrów, pułap do 3000 metrów) oraz kierowane radiokomendowo pociski rakietowe 57E6 (zasięg 1200-20000 metrów, pułap do 15000 metrów). Pancyr-S1 posiada cztery kanały celowania, w tym jeden optoelektroniczny (dla działek).
Pancyr zakupiony został również przez odbiorców zagranicznych. Najważniejszym były niewątpliwie Zjednoczone Emiraty Arabskie, które jeszcze w 2000 roku zamówiły 50 takich systemów na samochodzie MAN SX45. To dzięki tym środkom w praktyce udało się dopracować zestaw. Dodatkowo sprzedany został do Syrii, Algierii, Maroka i Iranu (prawdopodobnie). Najnowszym jego prawdopodobnym użytkownikiem będzie Brazylia, gdyż według tamtejszych mediów Pancyr doskonale wpisuje się w potrzeby brazylijskiej obrony powietrznej (autonomiczność oraz mobilność taktyczna i strategiczna) i w praktyce nie ma konkurenta.
(RC)
