2013-03-16 11:34:27
Tarcza przeciwrakietowa – modyfikacja kosztem systemu europejskiego
Z powodów finansowych oraz zagrożenia ze strony Korei Północnej Stany Zjednoczone przewidują modyfikację dotychczasowej polityki związanej z obroną przeciwrakietową. Do bazy naziemnej na Alasce skierowanych zostanie dodatkowych 14 pocisków przechwytujących, obok 26 już planowanych. Z kolei anulowana zostanie faza IV projektu budowy tarczy przeciwbalistycznej – w krótkich słowach oznacza ona, że w Redzikowie nie pojawią się nie istniejące jeszcze pociski SM-3 Block IIB. Pragniemy uspokoić w dużym stopniu osoby zainteresowane amerykańską obecnością w naszym kraju. Baza w Redzikowie to również amerykańska faza III – czyli instalacja do 2018 roku w Polsce pocisków rakietowych SM-3 Block IIA. Ten projekt będzie realizowany.
Rezygnacja z fazy IV zapewni amerykańskiemu budżetowi 1 mld USD oszczędności, zostanie ona skierowana na instalację dodatkowych przeciwrakiet na Alasce (Ground Based Interceptors przeznaczone głównie do likwidacji pocisków międzykontynentalnych).
To klasyczne rozwiązanie związane z tymczasową modyfikacją kierunku zagrożenia. Bardziej werbalną i praktyczną, skierowaną przeciwko reżimowi Kimów. Koreańskie zagrożenie terytorium Stanów Zjednoczonych trudno szacować na wyższe niż pojedyncze pociski, dotychczasowy kompleks blisko 30 przeciwrakiet przy pojedynczych głowicach na każdym z wrogich pocisków balistycznych był wystarczający. W krótszej perspektywie czasu, zagrożenie pociskami międzykontynentalnymi dla USA ze strony Iranu nie istnieje (zasięg 10 tys. km), nie ma, przy cięciu wydatków federalnych, potrzeby rozwijania programu Block IIB, natomiast Block IIA w zupełności wystarczy do osłony Europy. Instalacja w Polsce powstanie, nie będzie posiadać tylko specyficznego typu pocisków przeciwrakietowych. W zależności od rozwoju sytuacji na półwyspie koreańskim i rozwoju irańskiego programu balistycznego, nic nie stoi na przeszkodzie by do koncepcji przezbrojenia bazy w Redzikowie powrócić.
Pociski bazowania lądowego rozmieszczone w Fort Greely (Alaska) zostaną liczebnie wzmocnione kosztem rozwijania fazy IV w polskim Redzikowie.
System obrony przeciwrakietowej Europy (pociski balistyczne krótkiego, średniego i pośredniego zasięgu, oraz międzykontynentalne) i Stanów Zjednoczonych zagrożonych z tego kierunku składał się z czterech faz:
-
okręty nawodne z systemem AEGIS oraz przeciwrakietami SM-3 Block IA wspierane przez radiolokator w Turcji – faza już działająca,
-
naziemna baza rakietowa w Rumunii wyposażona w przeciwrakiety SM-3 Block IIA – faza przewidziana do realizacji do 2015 roku,
-
naziemna baza rakietowa w Polsce wyposażona w przeciwrakiety SM-3 Block IIA – faza przewidziana do realizacji do 2018 roku,
-
przezbrojenie bazy w Redzikowie w przeciwrakiety SM-3 Block IIB – faza miała być realizowana po 2020 roku, aktualnie ma być anulowana.
Baza na Alasce (Fort Greely) osłania zachodnie wybrzeże Stanów Zjednoczonych od strony Korei Północnej – wspierana jest przez bazę Vandenberg w Kalifornii. Bazy w Polsce i Rumunii osłonią północno-wschodnie i wschodnie wybrzeże z kierunku Bliskiego Wschodu, ale przede wszystkim stanowią element osłony Europy (pociski do 5 tys. km). To dwa uzupełniające się systemy.
SM-3 Block IIA od Block IIB wyróżnia przede wszystkim to, że ta druga przeciwrakietwa posłuży do osłony terytorium Stanów Zjednoczonych zwalczając międzykontynentalne pociski balistyczne (zasięg 10 tys. km) nie tylko w fazie startowej (boost phase), ale również wznoszącej (ascent phase).
(MC)
