• Tweet

Amerykańskie desantowce typu Whidbey Island i Harpers Ferry

     Amerykańska piechota morska wykonuje swoje operacje desantowe zgodnie z koncepcją „spoza linii horyzontu”, która zakłada pozostawanie dużych okrętów desantowych z dala od brzegu, zaś transport lądujących sił powierza małym jednostkom desantowym, poduszkowcom oraz śmigłowcom. Jest to podejście ze wszech miar racjonalne, pomijając kwestie możliwości zbliżenia się do plaż jednostek przystosowanych w końcu do żeglugi oceanicznej, na plan pierwszy wysuwają się kwestie związane z bezpieczeństwem samych okrętów. Dzięki pozostawaniu z dala od wybrzeża nie są one narażone na działanie środków ogniowych obrońców, tak więc niechęć do wprowadzania w pobliże wybrzeża tak dużych, a zarazem drogich jednostek jest w pełni zrozumiała. Symptomatyczne jest tu przekorne tłumaczenie sygnatury okrętów desantowych do przewozu czołgów (LST - Landing Ship Tank), jako „Large Slow Target”- „duży powolny cel”. Znaczne oddalenie od brzegu rejonu, w którym następuje załadunek wojsk na środki desantowe, jak też tworzenie formacji desantowych, pozwala na przeprowadzenie tych operacji bez przeciwdziałania ze strony nieprzyjaciela, co w oczywisty sposób wpływa na zmniejszenie strat. Nie bez znaczenia jest też zwiększenie szans na zaskoczenie dzięki znacznemu wzrostowi szybkości z jaką do brzegu mogą zbliżać się małe jednostki desantowe w porównaniu do dużych okrętów. W przypadku użycia śmigłowców różnica ta jeszcze się zwiększa.

     Na początku lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku planiści Dowództwa Systemów Morskich Marynarki (Naval Sea Systems Command – NAVSEA) opracowując plany dotyczące składu przyszłych Grup Gotowości Desantowej (ARG - Amphibious Ready Group) doszli do wniosku, że możliwości transportu poduszkowców LCAC przez planowane wtedy śmigłowcowce desantowe-doki typu Wasp oraz starsze okręty desantowe-doki typu Anchorage są niewystarczające w stosunku do przyszłych potrzeb ARG. Aby zapewnić tym grupom możliwość transportu większej liczby poduszkowców, jaki i innego ciężkiego sprzętu, NAVSEA przystąpiło do projektowania nowych jednostek, oznaczonych, jako LSD 41. Okręty typu Whidbey Island, stając się następcami jednostek typu Anchorage, powtórzyły w zasadzie ich ogólne założenia konstrukcyjne z tą różnicą, że są one napędzane przy pomocy silników wysokoprężnych zamiast turbin parowych oraz przystosowane do transportu czterech poduszkowców desantowych zamiast trzech, jak to miało miejsce na ich poprzednikach. Jednakże były one pierwszymi okrętami US Navy projektowanymi od początku z myślą o bazowaniu na ich pokładzie poduszkowców typu LCAC.

Budowa jednostek i ich finansowanie

    Przetarg na budowę nowych okrętów desantowych-doków wygrała w lutym 1981 roku stocznia Lockheed Shipbuilding & Construction Co. z Seattle w nadpacyficznym stanie Waszyngton. Z powodu wycofania się koncernu Lockheed z przemysłu okrętowego zdołano zbudować w niej jedynie trzy pierwsze jednostki. Kontrakt na budowę pozostałych został przyznany stoczni Avondale Shipyard w Nowym Orleanie (stan Luizjana), należącej do koncernu Avondale Industries.

Okręty typu Whidbey Island:

Kadłub

    Jednostki te w stanie pustym mają wyporność 11125 ton, a ich wyporność pełna wynosi 15 939 ts. Wymiary okrętów to z kolei - 185,8 (176,8 L.W.) x 25,6 x 6,3 m. Układ kadłuba jest charakterystyczny dla okrętów desantowych-doków. Jednostki omawianego typu wyróżnia duża umieszczona w części dziobowej nadbudówka, w której znalazło się miejsce dla pomieszczeń niezbędnych do normalnego funkcjonowania okrętu oraz zakwaterowania załogi i przewożonych żołnierzy. Na śródokręciu znajdują dwa umieszczone niesymetrycznie przy burtach kominy oraz dźwigi - jeden 60-tonowy, a drugi 20-tonowy; są one niezbędne do załadunku ciężkich pojazdów bojowych, które dzięki specjalnemu otworowi w pokładzie mogą być opuszczane do doku, na przykład od razu na pokład poduszkowca desantowego.

Comstock (LSD45) w towarzystwie desantowca-dok typu San Antonio.

   Na rufie usytuowano pokład lotniczy o wymiarach 64,6 x 25,3 m, na którym wyznaczono dwa lądowiska dla ciężkich śmigłowców transportowych CH-53E Sea Stallion. Na jednostkach tych nie przewidziano miejsca dla hangaru, dlatego też w czasie rejsów nie przewożą one śmigłowców. Mogą natomiast operować na nich maszyny z innych okrętów, a to dzięki możliwości ich tankowania. Poniżej pokładu startowego usytuowany jest ciągnący się aż do wysokości nadbudówki pokład dokowy, którego wrota – opuszczana na „zawiasach” rampa umocowana w dolnej części płaskiej pawęży - znajdują się na rufie.

Napęd

    Składają się na niego cztery szesnastocylindrowe średnioobrotowe silniki wysokoprężne Colt SEMT-Pielstick 16 PC2.5 V 400 o łącznej mocy maksymalnej 41 600 KM (moc stała tzw. ciągła wynosi 33 600 KM). Zostały one wyprodukowane w Stanach Zjednoczonych na podstawie licencji francuskiej firmy, założonej przez Niemca G. Pielsticka (do 1945 r. konstruktora w firmie MAN), dziś wchodzącej w skład koncernu Wärtsilä. Napęd przenoszony jest na dwie pięciopiórowe śruby nastawne. Jednostki mogą rozwinąć prędkość maksymalną wynoszącą 22 węzły, prędkość ekonomiczna wynosi 20 węzłów, zaś zasięg określono na 8 000 Mm przy 18 węzłach. Zapas paliwa okrętowego wynosi 2 000 ts, do tego dochodzi 90 ts paliwa lotniczego JP-5 dla śmigłowców. Elektrownia okrętowa o łącznej mocy 5 200 kW złożona jest z czterech spalinowych agregatów prądotwórczych napędzanych przez silniki wysokoprężne Fairbanks-Morse 12D38⅛.

Możliwości transportowe

   Na jednostkach tych może być zaokrętowanych 27 oficerów i 375 żołnierzy piechoty morskiej (włączając w to 64 osób obsługi i załóg poduszkowców desantowych). Dodatkowo na krótki okres czasu możliwe jest zabranie 7 oficerów oraz 95 żołnierzy. Co łącznie daje liczbę 504 ludzi. Jednostki typu Whidbey Island mają największy, ze spotykanych na okrętach desantowych, pokład dokowy. Ma on wymiary - długość 134,1 (wg innych źródeł 141,1), szerokość 15,2 i wysokość 8,2 m oraz powierzchnię 1 220 m². Mogą być w nim przewożone cztery poduszkowce desantowe LCAC (Landing Craft Air Cushioned) albo trzy jednostki desantowe typu LCU (Landing Craft Utility) lub 10 barek desantowych typu LCM(8) - Landing Craft Mechanized ewentualnie 21 barek typu LCM(6) bądź też 64 gąsienicowe opancerzone transportery pływające typu LVTP-7 (Landing Vehicle Tracked Personnel).

Okręt desantowy-dok Germantown (LSD 42). Doskonale widoczny wychylony za burtę
20-tonowy dźwig pokładowy.

   W celu przyjęcia lub zwodowania tych jednostek konieczne jest zalanie pokładu dokowego. Wykorzystuje się do tego rufowe zbiorniki balastowe. Po zalaniu doku poziom wody w jego przedniej części wynosi 1,8 m zaś na rufie 3 m. W trakcie tej operacji do zbiorników trafia 12860 ton wody balastowej, na co wystarcza 15 minut (czas potrzebny na opróżnienie zbiorników jest dwa razy dłuższy). Jednostki desantowe wchodzą do doku przez furtę rufową, której wrota otwierają się na dół. Wewnątrz okrętu są one ustawiane ciasno jedna za drugą tak, że do każdej z nich można się dostać przechodząc lub przejeżdżając przez sąsiednie. Pokład dokowy nie jest całkowicie zabudowany w swojej górnej części - znajdują się tam wolne przestrzenie pozwalające na stałą wentylację, co jest bardzo ważne podczas pracy silników pojazdów, jak i jednostek desantowych. Szczególnie dotyczy to turbin gazowych poduszkowców LCAC. Na końcu tego pokładu znajduje się optyczny system kierowania Inogen Leading Mark, służący do dokładnego naprowadzania dokujących poduszkowców.

     Poduszkowce desantowe typu LCAC, które w liczbie 91 zasiliły US Navy w dwóch ostatnich dziesięcioleciach ubiegłego wieku znacznie podniosły możliwości transportowe sił desantowych. Dzięki nim zwiększeniu uległa szybkość, z jaką na plażę może być transportowany ciężki sprzęt, a w dodatku dzięki możliwości poruszania się również po lądzie może on być wyładowywany w pewnej odległości od linii brzegowej. Należy też zauważyć, że dzięki nim znacznie rozszerzył się obszar, na którym możliwe jest przeprowadzenie działań desantowych przy pomocy środków pływających. Wynika to z tego, że jak obliczono dla klasycznych barek desantowych dostępne jest tylko 17 % całkowitej długości wszystkich wybrzeży, dla poduszkowców wskaźnik ten wynosi 70 %. Poduszkowce mogą przewozić ładunek o masie 60 ton, w razie potrzeby przy spokojnym morzu można go zwiększyć do 75 ton. Ładunek przewożony jest na pokładzie ładunkowym o wymiarach 20,4 x 8,2 metra i powierzchni 168 m² rozciągającym się między nadbudówkami umieszczonymi na burtach i ograniczonych na rufie i dziobie podnoszonymi rampami. Mają one szerokość dziobową 8,8 metra i rufową 4,6 metra. W obu nadbudówkach znajdują się niewygodne i niewyciszone pomieszczenia dla 24 żołnierzy. Przy zainstalowaniu na pokładzie specjalnego modułu PTM (Personnel Transport Modules) możliwe jest zabranie dodatkowo 180 żołnierzy lub 54 rannych na noszach. Jednostki te mogą się poruszać z prędkością 54 węzłów, przy pełnym obciążeniu spada ona do 40 węzłów. Próby operacyjne tych poduszkowców realizowane były przy udziale okrętu desantowego-doku Whidbey Island między lipcem, a wrześniem 1985 roku i między majem, a lipcem 1986 roku.

Wnętrze osuszonego doku jednego z okrętów desantowych-doków zapełniony w
większości przez pływające gąsienicowe transportery opancerzone typu LVTP-7.

      Dodatkowo na pokładzie śródokręcia przewożone są dwa kutry desantowe LCPL Mk 11 (Landing Craft Personnel Large), jeden kuter LCVP (Landing Craft Vehicle Personnel) oraz łódź robocza o długości 15,24 m, które to obsługiwane są przez umieszczone tam duże dźwigi. Ponadto w dziobowej części okrętów przed pokładem dokowym znajduje się przestrzeń o powierzchni 1 214 m² przeznaczona do transportowania pojazdów oraz umieszczona pod nią strefa magazynowa o pojemności 149 m³ dla ładunków spaletyzowanych (inne źródła podają różniące się nieco parametry tych miejsc - odpowiednio 1 254 m² i 144 m³). Znacznym udogodnieniem przyspieszającym przemieszczanie pojazdów okazała się obrotnica, w którą wyposażono rampę między pokładem startowym, a międzypokładem.

Barka desantowa typu LCU (Landing Craft Utility).

Wyposażenie elektroniczne

Na wyposażenie radarowe składają się:

• radar dozoru powietrznego Raytheon SPS-49(V)1 na czterech pierwszych okrętach i SPS-49(V)5 na pozostałych, oba pracujące w pasmach C/D;
• radar dozoru nawodnego Norden SPS-67(V) pracujący w paśmie G;
• radar nawigacyjny Raytheon SPS-64(V)9 pracujący w pasmach I/J.
• Anteny tych radarów umieszczone są na jedynym maszcie okrętu, znajdującym się na nadbudówce. Najwyżej umieszczona jest antena radaru dozoru nawodnego SPS-67, poniżej radaru dozoru powietrznego SPS-49, a najniżej radaru nawigacyjnego SPS-64.
• System walki radioelektronicznej obejmuje urządzenie ostrzegające przed opromieniowaniem przed radar (ESM) - Raytheon SLQ-32(V)1 (wg „Jane’s... 2004-2005” może on też występować wersji (V)2). Bezpośrednią ochronę jednostek zapewniają cztery sześciorurowe wyrzutnie celów pozornych Mk 137 RL wchodzące w skład sytemu Mk 36 Mod.6 SRBOC (Super Rapid Bloom Off-Board Chaff) oraz wchodzące w skład systemu SLQ-49 wyrzucane za burtę nadmuchiwane odbijacze kątowe. Ponadto okręty wyposażono w holowany akustyczny wabik przeciwtorpedowy SLQ-25 Nixie.
• W skład wyposażenia elektronicznego wchodzą też urządzenia identyfikacji „swój-obcy” (IFF) Mk XII UPX-29 lub UPX-36 oraz naprowadzania statków powietrznych TACAN (Tactical Air Navigation) URN-25. System łączności satelitarnej WSC-3 (UHF) SATCOM korzysta z dwóch anten OE-82.

Uzbrojenie

     Jak się przyjęło na okrętach tej klasy nie mają one uzbrojenia ofensywnego, a jedynie przeznaczone do samoobrony. Komponent rakietowy składa się z dwóch wyrzutni rakiet plot./prak. Raytheon Mk 49 RAM (Rolling Airframe Missile). Każda z tych wyrzutni mieści 21 pocisków RIM-116A samonaprowadzanych pasywnie na emisję radiową lub charakterystykę cieplną celu. Ich zasięg miedzy mieści się w zakresie od 1 do 9,6 km.

Widok śródokręcia jednego z okrętów typu Whidbey Island. Widoczny otwór w
pokładzie głównym dzięki któremu możliwe jest przenoszenie ładunków bezpośrednio
na jednostki desantowe.

    Rozwijana prędkość wynosi 2 Ma, a głowica o wymuszonej fragmentacji ma masę 9 kg. Natomiast uzbrojenie artyleryjskie stanowią dwa zestawy obrony bezpośredniej Raytheon Mk 15 Vulcan-Phalanx kal. 20 mm. Dzięki zastosowaniu sześciolufowej armaty legitymują się one szybkostrzelnością 3 000 strz./min. (4 500 w wersji Block 1), zaś ich zasięg skuteczny wynosi 1,5 km. Oba zestawy umieszczone są na najwyższym pokładzie nadbudówki w przedniej i tylnej jej części. Dodatkowo okręty typu Whidbey Island mają dwa pojedyncze działka kal. 25 mm Mk 38 Bushmaster oraz sześć również pojedynczych, karabinów maszynowych kal. 12,7 mm M2.

Załoga i wyposażenie medyczne

     Załoga okrętów liczy 413 ludzi w tym 22 oficerów. Autonomiczność jednostek określana jest na 75 dni. Wyposażenie medyczne nie jest zbyt rozbudowane - składa się na nie sala operacyjna oraz izba chorych z ośmioma łóżkami (jednym intensywnej terapii, pięcioma pierwszej pomocy oraz dwoma w izolatce), a także gabinet dentystyczny.

Modernizacje

     Wszystkie okręty omawianego typu weszły do służby bez wyrzutni rakiet RAM, które zostały na nich zainstalowane w późniejszym okresie – przed i za bryłą pomostu. W 1999 roku Gunston Hall (LSD 44) otrzymał jako pierwszy - nową ich wersję Block 1 z rakietami RIM-116B. Na prototypowym okręcie Whidbey Island (LSD 41), w 1993 roku zostały przeprowadzone pierwsze próby Systemu Samoobrony Okrętu (SSDS - Ship Self Defense System). Zapewnia on bardziej skoordynowaną i efektywniejszą obronę jednostki przeciwko atakom pocisków przeciwokrętowych i samolotów, a to dzięki integracji systemów kierowania ogniem, walki radioelektronicznej, pokładowych radarów oraz posiadanego uzbrojenia rakietowego i artyleryjskiego. System SSDS został zainstalowany na Ashland (LSD 48) na przełomie lat 1996/1997, na Gunston Hall (LSD 44) w 1997 roku oraz na Comstock (LSD 45) w 1999 roku. Pozostałe jednostki otrzymały go w trakcie remontów, wszystkie w wersji SSDS Mk 1. Natomiast na Rushmore (LSD 47) w lipcu 1999 roku rozpoczęto testowanie systemów i koncepcji przeznaczonych do zainstalowania lub wdrożenia na nowo projektowanych transportowcach desantowych-dokach typu San Antonio (LPD 17), obejmujących m.in. nowe techniki kontroli uszkodzeń, lokalne sieci informacyjne, zintegrowane systemy mostka oraz zautomatyzowane systemy konserwacji i utrzymania. Okręt ten stał się też platformą dla testów w programie „Smart Ship”, badającym techniki, mające na celu zmniejszenie liczebności załóg. Jednostki LSD 44-48 otrzymały zbiorowy  system ochrony przez skażeniem biologicznym i chemicznym. Na okrętach wyposażonych w radar SPS-49(V)1 zostanie on zmodernizowany do standardu SPS-49A(V)1.

Okręt desantowy-dok Comstock podczas tankowania paliwa z pokładu
zaopatrzeniowca Supply (T-AOE 6). Widoczny układ konstrukcyjny tych jednostek.

    US Navy ciągle uważa jednostki obu typów za bardzo ważny składnik swoich sił desantowych i z myślą o ich bezpieczeństwie zaplanowały dalsze działania mające zwiększyć możliwości samoobrony tych okrętów. Oprócz zrealizowanych przedsięwzięć takich, jak zainstalowanie systemu SSDS Mk 1, wyrzutni rakiet plot./prak. RAM Block 1 czy unowocześnienia radaru SPS-49. Sukcesywnie prowadzi się modernizację zestawów obrony bezpośredniej Vulcan-Phalanx do wersji Block 1A, a docelowo Block 1B, zamianę ręcznie sterowanych działek Mk 38 Mod 0 Bushmaster  na zdalnie sterowane Mk 38 Mod 2, a także zainstalowanie wyrzutni celów pozornych Nulka.

Druga seria - okręty typu Harpers Ferry

     Już w trakcie służby jednostek typu Whidbey Island okazało się, że nowa generacja okrętów desantowych w połączeniu ze środkami umożliwiającymi desant „spoza linii horyzontu”, takimi jak śmigłowce CH-53 Sea Stallion i poduszkowce LCAC, doprowadziły do sytuacji, że współczesne operacje desantowe przebiegają szybciej niż to było przewidywane. Ludzie i sprzęt docierają na brzeg w takim tempie, że nie można nadążyć z ich rozładunkiem i dyslokacją. W związku z tym NAVSEA postanowiło zmienić założenia projektowe ostatnich okrętów tego typu. Śmigłowcowce desantowe-doki typu Wasp mogą transportować trzy poduszkowce, a transportowce desantowe-doki typu Austin dwa, podobnie jest na ich następcy, czyli transportowcu typu San Antonio. Tak więc dla osiągnięcia niezbędnej dla Grupy Gotowości Desantowej liczby siedmiu jednostek typu LCAC brakowało tylko dwóch. Postanowiono, że cztery ostatnie okręty typu Whidbey Island będą przewozić tylko dwa poduszkowce na skróconym do 56 m pokładzie dokowym, zaś uzyskana w ten sposób przestrzeń zostanie przeznaczona dla potrzeb transportu dodatkowych pojazdów i innych ładunków.

Okręty typu Harpers Ferry:

     Spotkało to się z przychylnym przyjęciem dowódców ARG, którzy zawsze narzekali na niedostateczne możliwości transportowe dowodzonych przez nich jednostek. Początkowo planowano budowę aż 12 jednostek tego typu, ostatecznie jednak poprzestano na budowie jedynie czterech, faworyzując program budowy awangardowych transportowców typu San Antonio.

Finansowanie i budowa

     Okręty typu Harpers Ferry oficjalnie określane jako typ LSD 41 CV (Cargo Variant – wersja transportowa) zostały autoryzowane w następujących latach budżetowych: Harpers Ferry – FY 88, Carter Hall – FY 90, Oak Hill – FY 91, Pearl Harbor - początkowo w FY 92, ale po wecie administracji Busha (starszego) i ponownym zaaprobowaniu przez Kongres przesunięto go na FY 93. LSD 49 został zamówiony 26 grudnia 1989 toku, LSD 50 – 22 grudnia 1989 roku, LSD 51 – 27 marca 1991 roku, a LSD 52 – 12 października 1993 roku. Wszystkie jednostki zbudowała stocznia Avondale Shipyard w Nowym Orleanie, ta sama, która budowała pięć ostatnich jednostek typu Whidbey Island – od LSD 44 do LSD 48. Harpers Ferry i Pearl Harbor wchodzą w skład Floty Pacyfiku, a dwa pozostałe należą do Floty Atlantyckiej.

Kadłub i możliwości transportowe

     Przy projektowaniu nowych okrętów pozostawiono niezmieniony w zasadzie kadłub poprzedników z jego układem konstrukcyjnym. Ocenia się, że jednostki tych dwóch typów są ze sobą identyczne w 90%. Wyporność konstrukcyjna wzrosła do 11907 ton, wyporność pełna zaś do 16708 ton. Liczba przewożonych żołnierzy pozostała ta sama, zmieniły się natomiast możliwości transportu jednostek desantowych, pojazdów i ładunków. Wzrosła również liczebność załogi do 419 ludzi w tym 22 oficerów.

Harpers Ferry z zatopionym dokiem podczas okrętowania transportera LVTP-7.

     Z racji znacznego zmniejszenia pokładu dokowego mogą one transportować tylko dwa poduszkowce desantowe LCAC lub jedną jednostkę desantową typu LCU albo cztery barki desantowe LCM (8) bądź też dziewięć barek typu LCM (6). Modyfikacja ta pozwoliła na zwiększenie powierzchni pokładu pojazdowego do 1 208 m², a pojemności pomieszczeń ładunkowych do 1 133 m³. Bez zmian pozostał pokład lotniczy z dwoma miejscami do lądowania dla ciężkich śmigłowców transportowych, do którego obsługi służy 8-tonowa winda towarowa. Nieco zmodyfikowano natomiast wyposażenie śródokręcia, na którym umieszczono jeden dźwig 30-tonowy oraz dwa kutry desantowe LCPL i 12,2-metrową łódź roboczą.

Uzbrojenie i wyposażenie elektroniczne

    Uzbrojenie w stosunku do zainstalowanego na poprzednikach nie uległo zasadniczym zmianom. Nowość to przeniesienie jednego z zestawów obrony bezpośredniej Mk 15 Vulcan-Phalanx przed mostek oraz montaż wyrzutni systemu RAM na szczycie nadbudówki, a nie przed jej wielką bryłą (nastąpiła zamiana miejsc w porównaniu z typem Whidbey Island). Na nowych jednostkach zwiększeniu uległa liczba karabinów maszynowych do ośmiu i wyrzutni celów pozornych do sześciu. Wyposażenie elektroniczne jest również identyczne włączając w to system SSDS Mk 1, który jako pierwszy otrzymał w 1997 roku Harpers Ferry (LSD 49). Pozostałe okręty otrzymały go 2004 roku z wyjątkiem Pearl Harbor (LSD 52), który posiada go od samego początku.

Przyszłość

   Mimo, że okręty obu tych typów nie dobiegają jeszcze kresu swojej służby, amerykańscy planiści już teraz myślą o jednostkach mających je zastąpić, a oznaczonych jako LSD(X). Według obecnych założeń prace projektowe nad nimi mają się rozpocząć w 2017 roku, pierwszy z dwunastu okrętów tego typu ma być autoryzowany w 2020 roku, a wejść do służby w 2024 roku, kiedy LSD 41 będzie miał już za sobą prawie 40 lat służby. Pozostałe miały by być zamawiane w odstępach rocznych do 2031 roku i kosztować po ok. 1,2 miliarda dolarów każdy. Zważywszy, że projektowanie i zamówienie LSD(X) to jeszcze daleka przyszłość, nie można jeszcze określić szczegółowych cech tych jednostek. Zakłada się, że będą one o 30% większe od swoich poprzedników (wyporność konstrukcyjna 15 000 ton, pełna 22 000 ton). Ten wzrost wielkości ma pozwolić na zwiększenie również o 30% możliwości transportu żołnierzy i pojazdów przy niezmienionych możliwościach transportu ładunków i środków desantowych.

Oak Hill (LSD 51) powracający do portu w towarzystwie barki desantowej typu LCU. Zdjęcia US Navy.

    Czas jednak pokaże czy te ambitne zamierzenia zostaną zrealizowane, zależy to od zmian, jakie dosięgają siły desantowe US Navy w najbliższych latach. Przede wszystkim nie jest jeszcze znany docelowy skład Grup Gotowości Desantowej (ARG). Rozważane są dwie koncepcje, pierwsza zakłada pozostawienie ich w dotychczasowym składzie tzn. śmigłowcowca desantowego, transportowca desantowego-doku oraz okrętu desantowego-doku, druga zakłada oparcie ich o jednostki tylko tych dwóch pierwszych klas. W przypadku wyboru tej drugiej w ogóle nie zostanie podjęta decyzja o budowie nowych okrętów desantowych-doków, a bohaterowie niniejszego artykułu staną się ostatnimi amerykańskimi jednostkami tej klasy.

Dane techniczne okrętów desantowych-doków typu Whidbey Island:

• Wyporność: konstrukcyjna 11 125 ts, pełna 15 939 ts.
• Wymiary: (dł. x szer. x zan.) 185,8 (176,8 KLW) x 25,6 x 6,3 m.
• Napęd: 4 silniki wysokoprężne Colt SEMT-Pielstick 16 PC2.5 V 400 o łącznej mocy maksymalnej 41 600 KM (stałej 33 600 KM), 4 agregaty prądotwórcze o łącznej o mocy 5 200 kW napędzane przez silniki wysokoprężne Fairbanks-Morse 12D38⅛, 2 pięciopiórowe śruby nastawne.
• Osiągi: prędkość maksymalna 22 w., ekonomiczna 20 w., zasięg 8 000 Mm/18 w.
• Możliwości transportowe: maksymalnie 504 żołnierzy, 4 poduszkowce desantowe LCAC albo 3 jednostki desantowe typu LCU lub 10 barek desantowych typu LCM(8) ewentualnie 21 barek typu LCM(6) bądź też 64 transportery pływające typu LVTP-7.
• Uzbrojenie: 2 wyrzutnie rakiet plot./prak. Raytheon Mk 49 RAM (2 x XXI), 2 zestawy obrony bezpośredniej Raytheon Mk 15 Vulcan-Phalanx kal. 20 mm (2 x I), 2 działka Mk 38 Bushmaster kal. 25 mm (2 x I), 6 karabinów maszynowych M2 kal. 12,7 mm (6 x I).
• System dowodzenia - SSDS Mk 1
• Wyposażenie elektroniczne: 1 radar dozoru powietrznego Raytheon SPS-49(V)1 (na LSD 45-48 Raytheon SPS-49(V)5), 1 radar dozoru nawodnego Norden SPS-67(V), 1 radar nawigacyjny Raytheon SPS-64(V)9, urządzenie identyfikacji „swój-obcy” (IFF) Mk XII UPX-29 lub UPX-36, system naprowadzania statków powietrznych TACAN URN-25, system łączności satelitarnej WSC-3 (UHF) SATCOM.
• System walki radioelektronicznej: 1 urządzenie ostrzegające przed opromieniowaniem przed radar Raytheon SLQ-32(V)1, 4 wyrzutnie celów pozornych Mk 137 RL sytemu Mk 36 Mod.6 SRBOC, akustyczny wabik przeciwtorpedowy SLQ-25 Nixie.
• Załoga: 413 ludzi w tym 22 oficerów.

Podstawowe dane techniczne okrętów desantowych-doków typu Harpers Ferry

• Wyporność: konstrukcyjna 11 907 ts, wyporność pełna 16 708 ts.
• Wymiary: (dł. x szer. x zan.) 185,8 (176,8 KLW) x 25,6 x 6,3 m.
• Napęd: 4 silniki wysokoprężne Colt SEMT-Pielstick 16 PC2.5 V 400 o łącznej mocy maksymalnej 41 600 KM (stałej 33 600 KM), 4 agregaty prądotwórcze o łącznej o mocy 5 200 kW napędzane przez silniki wysokoprężne Fairbanks-Morse 12D38⅛, 2 pięciopiórowe śruby nastawne.
• Osiągi: prędkość maksymalna 22 w., ekonomiczna 20 w., zasięg 8 000 Mm/18 w.
• Możliwości transportowe: maksymalnie 504 żołnierzy, 2 poduszkowce desantowe LCAC albo 1 jednostka desantowa typu LCU lub 4 barki desantowych typu LCM(8) bądź też 9 barek typu LCM(6).
• Uzbrojenie: 2 wyrzutnie rakiet plot./prak. Raytheon Mk 49 RAM (2 x XXI), 2 zestawy obrony bezpośredniej Raytheon Mk 15 Vulcan-Phalanx kal. 20 mm (2 x I), 2 działka Mk 38 Bushmaster kal. 25 mm (2 x I), 8 karabinów maszynowych M2 kal. 12,7 mm (8 x I).
• System dowodzenia - SSDS Mk 1.
• Wyposażenie elektroniczne: 1 radar dozoru powietrznego Raytheon SPS-49(V)5, 1 radar dozoru nawodnego Norden SPS-67(V), 1 radar nawigacyjny Raytheon SPS-64(V)9, urządzenie identyfikacji „swój-obcy” (IFF) Mk XII UPX-29 lub UPX-36, system naprowadzania statków powietrznych TACAN URN-25, system łączności satelitarnej WSC-3 (UHF) SATCOM.
• System walki radioelektronicznej: 1 urządzenie ostrzegające przed opromieniowaniem przed radar Raytheon SLQ-32(V)1, 6 wyrzutni celów pozornych Mk 137 RL sytemu Mk 36 Mod.6 SRBOC, akustyczny wabik przeciwtorpedowy SLQ-25 Nixie.
• Załoga: 419 ludzi w tym 22 oficerów.

Andrzej Nitka

• Tweet