2012-10-22 12:23:49
Gwiezdne wojny w ofensywie
Żaden program modernizacyjny Sił Zbrojnych nie wzbudza tak dużego zainteresowania w mediach jak budowa zdolności przeciwrakietowych. W ostatnich dniach pojawiły się przynajmniej dwa wywiady decydentów a dotyczące obrony powietrznej. Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego Stanisław Koziej udzielił wywiadu Gazecie Wyborczej ("Miliardy na tarczę", 18 października) a w poniedziałkowej Rzeczpospolitej ("Tarcza nie tylko dla Polski") z kolei głos zabrał minister Tomasz Siemoniak. W zasadzie nie wnoszą nic nowego do tematu, powielają znane już argumenty i ustalenia. Są elementem budowy ogólnospołecznego przyzwolenia na wydatek kilkunastu miliardów złotych celem realizacji tego programu.
Narodową zdolność do obrony przeciwrakietowej można potraktować jako element do zapewnienia suwerenności Polski. Bez niej, możemy być podatni na „szantaż rakietowy” ze strony Rosji, co w dalszej perspektywie może mieć również wpływ na decyzje władz polskich, wobec których postawiono ultimatum. W sposób prawidłowy ustala się kierunek zagrożenia dla bezpieczeństwa Polski, jest nim atak rakietowy (nawet i pojedynczy bez jednoznacznie określonego agresora) a nie operacja lądowa wojsk konwencjonalnych. Atak jednej rakiety może nie powodować natychmiastowej i jednoznacznej reakcji sojuszników z NATO, dlatego narodowe zdolności przeciwrakietowe i własna suwerenność decyzyjna dotycząca użycia systemu do samoobrony może być kluczowa. Generał Koziej zasugerował, by kupowany system był zdolny do likwidacji zagrożenia ze strony pocisków operacyjnych klasy Iskander (czyli krótkiego zasięgu - SRBM lub pocisków taktycznych). Ma być również systemem nowoczesnym (a nie kupowanym z drugiej ręki) ale jednocześnie sprawdzonym także w naszej strefie klimatycznej. Szef BBN przewiduje, że osłona zgrupowania wojsk (także tych na misjach zagranicznych) lub kilku kluczowych elementów administracyjno-gospodarczo-społecznych naszego kraju to wydatek od 10 do 14,1 mld PLN. Rokrocznie, do 2023 roku program pochłaniałby od 0,9 do 1,6 mld PLN.
Z kolei minister Siemoniak ostrożnie określa koszty narodowego programu na kwotę 13-15 mld PLN zaznaczająć, że będzie to system budowany wespół z zainteresowanymi państwami (grupa wyszehradzka, Niemcy, Francja) oraz jako element (zdolność rażenia wspomnianych pocisków balistycznych krótkiego zasięgu - do 1000 km) systemu NATO-wskiej obrony przeciwrakietowej (między innymi amerykańskie rakiety SM-3 w Redzikowie od 2018 roku) przygotowanej do obrony przed zagrożeniami trochę innej klasy (pociski średniego zasięgu - do 3500 km). Jak stwierdził minister, budując narodowy system nie jesteśmy skłonni kupować gotowych rozwiązań, nie chodzi o kupno takiego czy innego pocisku. Ważnym składnikiem tarczy przeciwrakietowej ma być zaangażowanie w projekt polskiego przemysłu zbrojeniowego włącznie z przekazaniem nowoczesnych technologii. Minister Siemoniak zwrócił uwagę, że wzmocnieniem dla polskiej obrony powietrznej będzie amerykańskie zobowiązanie do ochrony instalacji w Redzikowie, bardzo możliwe, że znajdą się tam mobilne wyrzutnie pocisków Patriot.
Jeśli chodzi o systemy obrony powietrznej zdolne do zwalczania pocisków balistycznych krótkiego zasięgu (o których mowa w wypowiedziach ministrów) wybór jest ograniczony - europejski MBDA Aster (SAMP/T) i amerykański Patriot PAC-3. Podobne możliwości ma izraelski Chetz-2 (Arrow). Ponadto Amerykanie dysponują systemem THAAD zdolnym do zwalczania również pocisków średniego zasięgu. Jest on jednak wyjątkowy z dwóch powodów - ceny i braku możliwości zwalczania celów aerodynamicznych (przede wszystkim samolotów). Oprócz tego rozwijany jest międzynarodowy system MEADS.
(MC/TK)
