2015-09-06 10:06:32
Orka może być międzynarodowa
Ministerstwo obrony przygotowuje przetarg na okręty podwodne kryptonim Orka, jednocześnie rozważa pozyskanie jednostek w ramach szerszej współpracy z jednym lub nawet dwoma partnerami. Nie podlega dyskusji kwestia pozyskania pocisków manewrujących, ale wybór sposobu postępowania może być dla nich ważny. Międzynarodowa Orka może obniżyć koszty, ale przede wszystkim rozwiązać zbliżające się problemy sprzętowe Dywizjonu Okrętów Podwodnych, dwa ostatnie Kobbeny w 2017 roku skończą 50 lat.
"Kończymy dokumentację aby uruchomić finalny etap postępowania. Rozważamy też pozyskanie okrętów podwodnych wspólnie na przykład z Norwegią i Holandią" – powiedział wiceminister obrony Czesław Mroczek i dodał, że "to może obniżyć koszty pozyskania przez Polskę okrętów podwodnych". Resort obrony rozważa taki kierunek realizacji postępowania, prowadzona jest w tym celu także wymiana informacji, szczególnie z Norwegią. Ta możliwość wynika z prowadzonych od lat przygotowań do zbliżonego postępowania w tym kraju.
Taka zmiana, według MON, nie wiązałaby się z przerwaniem obecnego postępowania. Jesteśmy bowiem na etapie kończenia Wstępnych Założeń Taktyczno-Technicznych na system okręt podwodny i uzbrojenie. "Jeżeli chodzi o uzbrojenie, newralgicznym punktem są pociski manewrujące, które możemy pozyskać w jednym postępowaniu bądź w dwóch postępowaniach" – dopowiedział pytany o ten temat Czesław Mroczek. Nie ma jednak decyzji w jakiej procedurze pociski zostaną nabyte. Widać zatem, że wbrew temu co się wydawało jeszcze na początku br., nie ma ostatecznego wskazania, czy oba elementy będą kupowane w jednym postępowaniu. Wspomniana kwestia współpracy z Norwegami może wydawać się tutaj kluczowa. Bowiem jak mówił w trakcie rozmowy minister, wybór procedury na pociski "będzie wynikał z tego, czy będziemy postepowanie prowadzić samodzielnie, czy też jako projekt wspólny dwóch, albo więcej niż dwóch państw".
Norweska marynarka wykorzystuje sześć okrętów podwodnych typ 210 Ula, mając większą swobodę czasu powoli rozwija program zakupu nowej generacji jednostek. Wspólne negocjacje mogą być trudne, to zawsze pogodzenie różnych wymogów i interesów, jednak niewątpliwą zaletą jest to, że chcą oddzielnie kupić okręt podwodny i oddzielnie uzbrojenie. Mniej będzie punktów spornych, więcej uniwersalności i modułowości. fot. MO Norwegii
Wydaje się, że resort obrony będzie próbował realizować przede wszystkim kurs na program międzynarodowy, to bowiem rozwiązuje jeden z naszych podstawowych dziś problemów trapiących Dywizjon Okrętów Podwodnych. Bowiem jak mówił dalej Czesław Mroczek, wspólny projekt pomógłby nam rozstrzygnąć dylematy związane z zabezpieczeniem szkolenia polskich podwodniaków po nieuchronnym wycofaniu zużytych już jednostek typu Kobben. Wszystko to, aby nie utracić załóg dziś służących na okrętach podwodnych. Resort przeprowadzi analizy, czeka jeszcze również na pełną odpowiedź strony amerykańskiej w sprawie pocisków Tomahawk. "W perspektywie najbliższych miesięcy zapadnie decyzja w jaki sposób przystąpimy do postępowania finalnego [...] możemy je uruchomić jako wspólne bądź samodzielnie" – dodał wiceminister Mroczek. Wskazanie będzie istotne dla pocisków manerwujących, bowiem wspólny program okrętów podwodnych to także wspólne dostosowanie wymogów. Norwegia przykładowo prowadzić ma dwa postępowania: na okręty i dodatkowe na uzbrojenie. W przypadku decyzji obu partnerów o współpracy, podobnie możemy spodziewać się w Polsce. Nie podlega natomiast rozważaniom sama idea, czy okręty podwodne Orka mają być dostosowane do pocisków manewrujących. To zostalo zapisane w opracowanych Wymaganiach Operacyjnych.
Norwegia przed ponad dekadą nieodpłatnie przekazała Polsce pięć jednostek podwodnych typu 207 Kobben, do dziś cztery wykorzystywane do szkolenia stanowią najliczniejszy element Dywizjonu Okrętów Podwodnych. Na własne potrzeby Norwegia od 2007 roku prowadzi analizy nad wymianą 6 okrętów podwodnych typu 210 Ula. Jednostek niemieckich, dostarczonych w latach 1989-1992, zatem stosunkowo młodych, szczególnie z polskiej perspektywy. Planują, że do końca 2016 roku przedstawione zostaną wymagania co do przyszłego okrętu. Potem wniosek trafi do parlamentu i Oslo będzie mogło rozpocząć praktyczną fazę związaną z pozyskaniem następców jednostek Ula, przed którymi i tak jeszcze dekada służby. Państwo to ma zatem możliwości, aby ponownie w historii III Rzeczypospolitej wesprzeć polskich podwodniaków. tym razem poprzez wypożyczenie jednego czy nawet dwóch okrętów lub nawet i formułę mieszaną, również dotyczącą wymiany załóg. Tak się już działo, by przypomnieć wypożyczenie przez Duńczyków w latach 2001-2005 szwedzkiego okrętu podwodnego A14 Nacken (w Danii S325 Kronborg).
Podwodny potencjał holenderski obecnie stanowią cztery okręty podwodne typu Walrus. Jednostki trochę młodsze od norweskich, bo wprowadzone do służby w latach 1992-1994. W czerwcu 2014 roku holenderski resort obrony również poinformował o rozpoczęciu programu wymiany użytkowanych okrętów podwodnych. Planowe ich wdrożenie do służby przewidziane jest na około 2025 rok.
Pewne decyzje należy podjąć, stan polskiej floty wymaga znalezienia zagranicznego partnera rządowego i wypracowania rozwiązania problemów, na które przede wszystkim czekają sami marynarze i całe Siły Zbrojne RP jako system bezpieczeństwa militarnego państwa. Umiędzynarodowienie Orki, w ramach przecież państw NATO, jest propozycją ciekawą pod każdym względem, może być także wypatrywaną przez ludzi morza kotwicą, która w końcu utrzyma ten program od ciągłego dryfowania.
(MC)
