2013-02-28 17:22:22
Spotkanie Patruszew – Koziej bez rozstrzygnięć
Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego Stanisław Koziej, w Moskwie spotkał się z sekretarzem rosyjskiej Rady Bezpieczeństwa Nikołajem Patruszewem. Była to próba zbliżenia stanowisk w sprawie budowy amerykańskiej tarczy przeciwrakietowej w Polsce (baza w Redzikowie z przeciwrakietami SM-3). Próba nieudana, obie strony, czego można było się spodziewać, pozostały przy swoich stanowiskach.
Polska nie powinna obawiać się pocisków balistycznych z Iranu, potrzebuje jednak amerykańskich instalacji z pociskami SM-3 jako parasola do budowy własnych zdolności przeciwbalistycznych. Na zdjęciu odpalenie SM-3, pierwsza faza amerykańskiej tarczy rozmieszczonej na okrętach już funkcjonuje. fot. US Navy.
Patruszew w swoim komentarzu do spotkania, przede wszystkim zwrócił uwagę na oczekiwanie gwarancji, aby system nie był skierowany przeciwko Rosji. Dodał, że strona polska przyjęła zaproszenie by na majowym moskiewskim spotkaniu dotyczącym bezpieczeństwa europejskiego obecny był z naszego kraju minister obrony. Rosjanie liczą, że wówczas dojdzie do porozumienia. Prócz tego mieliśmy do czynienia z typowymi deklaracjami gotowości do bilateralnej współpracy.
Z kolei Stanisław Koziej podtrzymał polskie stanowisko do budowy obrony przeciwrakietowej, także na poziomie narodowym jako istotnego elementu bezpieczeństwa narodowego.
Chyba żadna ze stron, ani nikt z komentatorów, nie oczekiwał przełomu po moskiewskich rozmowach Patruszew-Koziej. Rosjanie nie będą nas traktowali jako równorzędnych partnerów do dyskusji o tarczy przeciwrakietowej związanej z NATO czy Amerykanami. Dla nich to temat do negocjacji na poziomie globalnym, płaszczyzna stosunków NATO (USA) i Rosja. Tarcza przeciwrakietowa to element załamania balansu sił na korzyść zachodniego systemu. Przy jej powstaniu mentalnie Rosja przestanie być partnerem równorzędnym. Prócz systemu przeciwbalistycznego skupionego wokół Moskwy, w praktyce nie może wiarygodnie odpowiedzieć podobną infrastrukturą (zwalczania celów balistycznych nie tylko w ostatniej fazie ich lotu). Będzie obchodzić europejski system obrony, szukać luk, rozwiązań asymetrycznych. Taką odpowiedzią Rosji są operacyjne systemy balistyczne Iskander.
Amerykańska tarcza przeciwrakietowa to globalna porażka polityczna Rosji. Polityczna, ponieważ 10, czy nawet 50 przeciwrakiet SM-3 pod kątem militarnym, nie jest w stanie zniwelować potencjału arsenałów nuklearnych rozmieszczonych na okrętach podwodnych, wyrzutniach lądowych czy bombowcach strategicznych. Głowice tylko w Rosji i Stanach Zjednoczonych liczymy w tysiącach.
Od strony militarnej, co może okazać się zaskoczeniem, porażką dla Rosji jest polska determinacja w budowie własnych zdolności przeciwrakietowych/przeciwbalistycznych. Jeżeli narodowy system powstanie jako instalacja wiarygodna, może zniweczyć rosyjskie ofensywne środki wywierania presji – wspomniane Iskandery, inne systemy taktyczne (np. Toczka), lotnicze pociski manewrujące.
Polska powinna dążyć do instalacji amerykańskich elementów tarczy nie z powodów militarnych. Stany Zjednoczone są nam potrzebne jako parasol i bufor wobec krytyki Moskwy dotyczącej tego co realizowane jest przez władze polskie. Jeżeli USA wycofają się z budowy instalacji, można spodziewać się dużej ofensywy politycznej ukierunkowanej przeciw „agresywnym krokom” Warszawy. Takiej presji, również pośredniej przez sąsiadów, polskie elity polityczne mogą nie wytrzymać. Moglibyśmy być wówczas świadkami utworzenia polskiej strefy zdemilitaryzowanej, polegającej na świadomych słabościach i lukach narodowego systemu obronnego - tzw. ułomność na żądanie.
(Krzysztof Kozłowski)
